21 juni 2018 geplaatst op https://www.facebook.com/jongspirit.nl/ Auteur: Karina de Jong

Vervolg dolfijnen verhaal 14 juni.
Heb ik een keuze tussen leven en dood...?

Wat kun je je op zo’n moment alleen voelen. Het leven glipt bijna door je vingers en je hebt geen idee wat je kunt doen om jezelf te redden.

De shocks waren zo hard en pijnlijk dat ik dacht dat deze mij al dood zouden maken. Het voelt alsof iemand met volle kracht een honkbalknuppel tegen je borstkast slaat. Je adem wordt uit je lijf geperst en alle spieren spannen zich aan. Inmiddels waren er 15 a 20 minuten aan shocks voorbij gegaan. Mijn oren waren blauw, mijn linkerarm verdoofd… En geen idee wat mijn hart in die tijd had uitgespookt…

Wat nu? Er werd besloten om mij naar het ziekenhuis te brengen. De boot werd losgekoppeld. Ik voelde de ICD nog op scherp staan en bleef mij angstvallig focussen op mijn ademhaling.

Ineens ‘hoorde’ ik een soort stem in mijn hoofd die vroeg: “kies je voor het land of kies je voor de zee?”. Geen idee waarom, maar ik snapte precies wat de bedoeling was. In gedachten riep ik “ik kies voor land, ik kies voor mijn gezin!”

Toen voelde ik mijn ICD, die enorme bijtgrage waakhond, zich terugtrekken in de zenmodus. Ineens besefte ik dat mijn angst was gericht op het eventueel moeten loslaten van mijn gezin! Niet op de dood of het sterven, maar op het moeten nemen van afscheid…

Terwijl de boot het rif uitvoer hoorde ik iemand zeggen “de dolfijnen geven ons een escorte, dit hebben ze nog nooit gedaan!”. Ik brak, de tranen bleven maar over mijn wangen stromen….

Vervolg 28 juni In het hier en nu, is dat verlichting?


Karina de Jong